Column: Extreem/03-02-2012

Het is toch zover gekomen. Winter in Nederland. Er valt een paar uur sneeuw uit de lucht en het KNMI maakt iedereen weer gek. Extreem weer. Code oranje. 500 kilometer file op de wegen, vertragingen op Schiphol en aangepaste dienstregelingen in het treinverkeer. Complete chaos in ons land. Sprak men voorheen van een sneeuwbuitje, nu beleven we volgens de media een nationale ramp.

Al kijk ik iets verder in Europa, is het daar toch een tikkie minder. In Tjechië zijn al vier mensen overleden bij minus 16. In het altijd gezellige Roemenië zijn al 22 mensen richting hemel en in Letland spreekt men over een ijzingwekkend minus 30,7. Ook in Japan is het kermis, een lawine bezocht daar een warmte bronnen resort met als gevolg drie doden, en verder in Japan al 50 mensen sayonara door de aanhoudende sneeuw.

Extremen in Nederland. Een beetje onzinnig eigenlijk. De gemiddelde Rus lacht z'n broek vol van die praat. Sta je met dit weer vast in de file wordt er uiteraard wel extreem taalgebruik toegepast. Rijkswaterstaat zegt overal te laten strooien en praat over sneeuwschuivers die klaarstaan. Tja, achteraan in de file. Ze gaven de automobilist nog wel een goed advies met dit weer. Rustig blijven rijden. Briljant.

Straks weer de deur uit en de kou in. Dat word dus rolstoelrijden in de sneeuw, oftewel, extreem klote.

Antiloop
webmaster

Column: Tweewielers/24-01-2012

Ooit was er een gelukzalige tijd. Een tijd waarin automobilisten en fietsers vriendelijk met elkaar omgingen. Waar je elkaar gedag zwaaide onderweg, met een vrolijke lach op het frisse gezicht. Men gaf elkaar de ruimte op het asfalt en sorteerde netjes voor. Asociaal gedrag en afsnijden stonden nog niet eens vermeld in de dikke Van Dale. Nooit waren er irritaties en nare opmerkingen. Toen was geluk nog heel gewoon.

Ik nestel mezelf in de auto om naar mijn werk te gaan. Eerst nog even een kruisje slaan met de hoop geen kamikaze piloten tegen te komen. Het is wederom tevergeefs. Ik ben 100 meter onderweg en het eerste risico doemt alweer op. Deze snuiter heeft vandaag besloten dat een zebrapad ook voor fietsers geldt en trapt stevig door zonder om te kijken. Ik geef nog een tik op de toeter tijdens het remmen, en wordt beloond met een vriendelijke middelvinger.

Vervolgens kom ik bij een bocht vlakbij een druk treinstation waarbij een aantal fietsers het station verlaten. Deze kudde gazelles kijken me minachtend aan en steken zonder pardon over. Ik geef nog een tik op de toeter tijdens het remmen, en wordt beloond met 8 middelvingers. Hierna wordt ik van rechts ingehaald door een zigzaggende scooter, en de automobiliste tegenover mij moet hierdoor vol in de remmen. Ik zie bij haar dezelfde angst in de ogen en de witte knokkels om het stuurwiel.

Met het zweet nog op het voorhoofd arriveer ik bij een rotonde. Aan mijn rechterkant komen 2 meiden aangefietst die op de rotonde besluiten direct naar links te steken omdat dat ook gewoon moet kunnen. Ik geef nog een tik op de toeter tijdens het remmen, word wederom begroet met de middelvinger, een minzame blik en uitgemaakt voor stomme mongool. U snapt het al, ik kom weer heerlijk ontspannen op m'n werk aan.

Bij deze dus een oproep aan de tweewielige medemens; U heeft bij een ongeluk altijd gelijk, maar ik hoef nog geen nieuwe gril. Alvast bedankt.

Antiloop
webmaster 

Column: Eerste werkdag/09-01-2012

Ziezo, de 2 weken vakantie zitten er weer op. Waarschijnlijk heeft u zich, net als mij, weer schaamteloos volgevreten tijdens de feestdagen. Schalen vol kerstkransjes, complete veestapels op de gourmet, kilo's kerstbrood weg gewerkt en liters chocolademelk achterover gekolkt. Het nieuwe jaar is begonnen en de reclameblokken op de buis zitten weer vol met afslankproducten.

Ik heb me afgelopen december weer verbaasd over de enorme puist aan kerst-artikelen, die ze bij de tuincentra's aanboden. Eerst een parkeerplaats zien te veroveren aldaar en dan aansluiten bij de winkelaarskudde. Binnen waren daar complete handgemaakte miniatuurdorpen, hippe disco kerstballen en 2 meter hoge pinguïns met flikkerend witte led-verlichting. Chinese kinderen waren weer flink aan het werk gezet voor onze kerstviering.

Ook het vuurwerk ging weer als warme broodjes over de toonbank. Na een financiële aderlating dit jaar zelf ook maar wat meegenomen. Toch een minuutje pret van gehad. Neef Ruud was op oudejaarsavond ook van de partij met wat Belgisch kruit. Na 1 van deze bommen afgestoken te hebben, werden we beloond met een piep in de oren en een regen van slootkant-bagger en bermgras in de nek.

En nu is het alweer 2012. Het is weer even wennen om in het ritme te komen deze 1e werkdag. Wat dit jaar gaat brengen is uiteraard weer een verassing, zeker in de bouwwereld. Zelf ken ik mensen die privé een moeilijke tijd doormaken en die ik dit jaar het allerbeste toewens en alle geluk van de wereld!

Antiloop
webmaster 

Column: Eisenpakket/02-12-2011

Als vent moet je tegenwoordig van goede huize komen om een vrouw voor je te winnen, laat staan bij je te houden. Mannen staan zich tegenwoordig in te smeren met bodylotion, anti-rimpelzalfjes en gebruiken zelfs anti-wallen-oogrollers. Gezond eten, regelmatig naar de sportschool, alles om maar aan het eisenpakket van de moderne vrouw te voldoen.

Als holbewoner was het toch een stuk gemakkelijker. Je ging eerst een paar uur te vissen, op de terugweg knuppelde je een vrouw bewusteloos, en sleepte deze mee naar je huisgrot. De taakverdeling was ook vrij duidelijk; de man ging op jacht naar vlees, de vrouw maakte daarna de mammoet klaar. Was er een probleem in relationele sferen, gebruikte je opnieuw de knuppel. Ging prima.

Dan is het nu wel even anders. Lees ik het nieuws, valt mijn oog op een voorval in Frankrijk. Een vrouw, jarenlang getrouwd geweest, krijgt €10.000 smartengeld van haar ex, omdat hij in de laatste jaren van het huwelijk niet meer met haar naar bed wilde. De man gaf vermoeidheid en gezondheidsklachten als reden, maar dit werd niet geloofd. Arme kerel.

Mannen worden ook tot waanzin gedreven. Een chinees uit de stad Quanzhou deed een wanhopige poging z'n lief terug te winnen. Hij klom in een elektricteitsmast en behing deze met posters waarop hij haar de liefde verklaarde. Wat er tijdens de afdaling gebeurde is niet helder, maar hij werd gebakken en krokant wakker, onderaan in een modderpoel. Hij heeft het overleefd, maar z'n actie mocht niet baten. Mevrouw was niet onder de indruk en vond het 'stom' en 'te extreem'. Arme kerel.

Toch nog een lichtpunt in deze malaise; dankzij tv-jezus Arie Boomsma is gezichtshaar weer enigzins geaccepteerd door de vrouw. Heb ik toch nog een kleine kans de kerst samen door te brengen.

Antiloop
webmaster

Column: Stapelgek/07-11-2011

De sprookjesboom in de Efteling bestaat niet meer. Hij is omgekapt en er is een grote stoel van gemaakt. In die stoel komt Diederik Stapel. Een koddig figuur die alles ter plekke uit zijn sprookjesduim zuigt. Binnenkort word de attractie geopend maar eerst moet Diederik weer beter worden. Diederik is namelijk zielig. Hij is geestelijk van het padje af, en is elders opgevangen.

Wat ging het al die jaren toch lekker makkelijk. Hij nam een student bij de hand, ontwierp daarmee een onderzoeksopzet en hoe het experiment uitgevoerd moest worden. Het papierwerk verdween hierna in de kofferbak van Diederik. Weken later was daar weer een nieuw sprookje voor de student om verder uit te werken. Het zat zo goed in elkaar, zelfs Diederik geloofde in wat hij schreef.

Er waren ook vervelende mensen die kritische vragen begonnen te stellen. Diederik vond dat niet leuk. 'Vertrouw je me soms niet?', en de hint; 'Wil je nog promoveren of..?" waren de harde methodes om dit in de kiem te smoren. Soms nam hij ze ook mee voor een etentje of theaterbezoek. Wat een aardige vent. Jarenlang geen wolkje aan de lucht in zijn fantasialand.

Iedereen geloofde hem. Wereldwijd waren zijn onderzoeken zelfs bekend. Collega's liepen met hem weg. Bij de koffieautomaat was Diederik altijd weer de man met een nieuwe grap. Zijn vrouw vertelde ook graag aan vriendinnen over hun liefdesleven, Diederik had veel creativiteit en fantasie in bed. Maar ach, hij liep tegen de lamp en donkere wolken pakten zich boven hem samen.

Diederik ligt samen met zijn favoriete teddybeer op de bank bij de psycholoog. Die heeft net een spannend verhaal voorgelezen en eindigt met; "..En toen kwam er een olifant met een grote snuit en blies het sprookje uit."

Antiloop
webmaster

Column: Uitwaaien/24-10-2011

Fantastisch weer dit weekend. Ik moet er echt weer eens tussenuit, dus krijg het puike idee om eens uit te gaan waaien op het strand. Met mijn rolstoel over het strand gaat uiteraard niet lukken, er zitten (nog) geen rupsbanden onder, maar een strandtent bereiken moet altijd wel lukken. En dit is ook het belangrijkste van een dagje strand, want hier vindt men bier en frituur.

Eerst even rondsnuffelen op google of er iets 'rolstoeltoegankelijk' te vinden is qua strandtent. In Callantsoog vind ik een mooie stek, dus zondags met gierende banden die kant op. De duinopgang omhoog en naar beneden zijn bovengemiddeld spannend, ik krijg nog enkele seconden een filmpje van mijn leven, maar we belandden uiteindelijk op het zonnige terras.

Het is tenslotte herfst, dus moet er bokbier gedronken worden. Dit hemelse vocht genaamd 'Texels skuumkoppe' gaat erin als ketellapper. De zon schijnt nog lekker op de kop en de bestelde bittergarnituur staat dampend op tafel. Kortom, het goede leven. Op het strand een hoop mensen met kids, mensen met honden, hier en daar een ruiter te paard en nog wat verdwaalde Duitsers. Iedereen pakt het laatste zonlicht nog mee voordat we overgaan in de narigheid van regen en sneeuw.

Op de terugweg nog even een tussenstop in Schagen. We komen in een net-even-te-hip restaurant met glitters op de muur, tv schermen met haardvuur dvd, enge design lampen en de bestelde witte wijn staat in een plastic zak met ijs. Mijn rode wijn smaakt vervolgens naar franse zweetvoet dus deze toko passeer ik voortaan. Buiten mijn maten gedag zeggen en met een voldaan gevoel naar huis, onderweg nog nagenietend van de iets teveel gegeten frituur.

Antiloop
webmaster

Column: Spaarwolven/16-09-2011

Ik sta bij de kassa en prop mijn boodschappen in de rugzak. 'Spaart u nog Triqo's?', vraagt het vriendelijke kassameisje. 'Ja graag, mijn neefje is er gek van', antwoord ik nog vol optimisme. Ik rol richting de uitgang en ik zie ze buiten staan. Koude rillingen lopen over mijn rug. Als een troep hongerige wolven heen en weer lopend kijken ze me indringend aan. Enge kinderen met grijpgrage klauwtjes en een valse glimlach.

Ik ga met een bonkend hart naar buiten en probeer ze niet aan te kijken. Als je wilde dieren in de ogen kijkt ben je verloren heb ik geleerd van Animal Planet. Ik rol voorzichtig om het groepje heen, verschuilend achter een oude vrouw met rollator. Helaas, ik word opgemerkt door eén van deze roofdieren en ik hoor een vreselijke kinderstem in mn oor; 'Meneer, heeft u misschien Triqo's? ik draai me om en twee rode ogen inclusief schuimend vlijmscherp melkgebit, staren me aan.

'Nee, ik ehm.. doe daar niet aan mee', antwoord ik stamelend. Ik probeer rustig weg te komen, maar het is al te laat. De beesten ruiken mijn angst en komen achter me aan gehuppeld. Eén van hen graait zich met een klauw vast  aan mijn rolstoel en ik voel de hete adem in mijn nek; 'U heeft ze bij de kassa in de tas gedaan, geef ze aan ons!' Ik sla de klauw los van de rolstoel, en rij zo snel als ik kan weg van deze nachtmerrie.

Eén van de beesten springt achterop mijn rug, maar door een ferme tik op de onvolgroeide kinderschedel en een elleboog tussen de melktandjes rolt hij op de grond. Ik ben bijna bij de hoofdingang van mijn flat maar ik red het niet. Ik word omsingeld en ze happen en graaien naar mijn nek. Ik zie geen andere keuze meer en open mijn rugzak. De klauwtjes trekken de Triqo's eruit en ze rollen al grommend en sissend over de grond. Even later sta ik half snikkend en naar adem snakkend in mijn woonkamer. In godsnaam supermarktboeren, even geen spaaracties meer!

Antiloop
webmaster

Column: Fryslan Boppe/26-08-2011

We parkeren de huurboot in zijn thuishaven te Sneek. Het word ons laatste avondje slapen op de boot. Het ging weer veel te snel om deze twee weken vakantie. De zomer is dit jaar werkelijk om te janken, een wekenlange grijze grauwe deken over het land, maar het was toch een geslaagde trip over de friese meren.

In Friesland word je overstroomt met hun eigen 'taal', spreuken, koekjes, koffie, melk, kaas en echt overal die Friese vlag. Als een sticker op de autobumper, gedrukt op de servetjes van de snackbar, geborduurd op de slaapkamergordijnen, als tattoo op de linkerborst van Anskje, kortom, niet van je netvlies af te branden!

Nu moet ik wel zeggen, het is een mooie provincie en voor de watersport is het allemaal dik voor mekaar. Overal liggen keurige steigers, zelf in de kleinste prutsloot. Rondom zijn er de meren, kanalen en rivieren die leiden naar oude stadjes met keurige jachthavens. Dus vooruit, de gemiddelde fries mag dan ook wel trots zijn vlaggetje zwaaien. Zelf heb ik dat meer met West-friesland, niet teveel over op gaan zitten scheppen, voor je het weet heb je een blauwe Friese klomp in de nek.

We zijn tijdens onze vakantietrip ook nog even Friesland ontvlucht en zo lagen we een nachtje in Urk. Op zich een leuk plaatsje maar de bewoners hebben als bizarre hobby het continu rondjes rijden door de haven. Met de bus of de auto, op de fiets of op de scooter, ze komen allemaal eventjes 'apies kijke'. En dat gaat van s'ochtends vroeg tot s'avonds laat gewoon stug door. Waarschijnlijk heeft Urk nog geen kabeltelevisie.

Nu weer met frisse moed op kantoor aan de bak. En met enige jaloezie de in Frankrijk en Griekenland zongebruinde collega's weer gedag zeggen.

Antiloop
webmaster 

Column: Kortsluiting/28-07-2011

Daar stond ze. Met haar doorweekte zomerjasje. Op de vluchtstrook van Hoorn richting Purmerend bij hectometerpaaltje 28.6. In de stromende regen bij de bekende gele praatpaal. Achter haar een auto met de rookpluimen vanonder de motorkap. Ik reed er langs en nam het tafereel in me op, en vroeg me af waar ze naar toe moest.

Ging ze op visite bij haar zus in Amsterdam die haar been brak toen ze van het keukentrapje viel? Moest ze haar logerende dochtertje ophalen die huilend van heimwee naar huis had gebeld? Ligt haar vader op zijn sterfbed te wachten op een laatste gesprek met zijn dochter? Ging ze huilend van spijt naar huis na geflikflooi met haar ex, terwijl manlief nietsvermoedend de piepers op het vuur zet? Ik kan het niet helpen, ik verzin het ter plekke.

De meeste mensen laten hun fantasie achter in de kindertijd, ik blijf er blijkbaar een beetje in hangen. Niet dat ik brullend en grommend als een dinosaurus over straat ga, ik kan het nog goed doseren. Het gaat pas echt mis als mensen fantasie en werkelijkheid door elkaar gaan halen. Dan sta je op een dag verkleed als agent kinderen af te schieten, met het idee dat je goed bezig bent.

Er zit een hele dunne grens tussen gezond verstand en complete waanzin, dat word om de zoveel tijd weer pijnlijk duidelijk. Zielenknijpers staan waarschijnlijk in de rij om zo'n geval van kortsluiting uitgebreid te bestuderen. Zelf zou ik deze vent een half uurtje opsluiten in een kamertje met de nabestaanden. Ik hoop overigens wel voor die dame dat ze weer veilig is thuisgekomen.

Antiloop
webmaster

Column: Tempelschat/14-07-2011

Daar staat Indiana Jones bij de enorme poort na een tocht vol ontberingen. Met een bezweet overhemd, een kop vol open wonden en blijdschap op het gezicht. Eindelijk heeft hij de toegang van de schatkamer weten te vinden. In het schijnsel van zijn brandende toorts verschijnen de angstaanjagende beelden op de deur. Na het oplossen van een ingenieuze puzzel horen we een hoop gekraak en gepiep. De poort zwaait open en stopt met een doffe dreun tegen de wand..

Het is net een grote hollywood productie. In de Padmanabhaswamy-tempel (leuk woord voor galgje) in India, is een schat gevonden met een waarde van naar schatting ruim 15 miljard euro. Waarschijnlijk de grootste schat die ooit in een hindoetempel is gevonden. Zakken vol diamanten, een gouden ketting van 5,5 meter en 19 kilo aan waardevolle munten zijn gevonden tussen de 900 biljoen aan Rupees (20 biljoen dollar). Bizarre bedragen en aantallen dus.

Misschien dat de tempel nog meer schatten herbergt. Van de vele grafkelders is kelder 'B' nog niet geopend. Deze is al meer dan een eeuw dicht en niemand die weet wat er in ligt. Alleen schijnt deze ruimte vervloekt te zijn. Altijd lastig zoiets. Kom je als archeoloog thuis van je werk, val je al schuimbekkend dood op de deurmat neer. Er word binnenkort besloten of ze kelder 'B' gaan openen, ik ben benieuwd.

De schat is geen eigendom van de koninklijke familie en ze claimen er niks van. De opbrengst moet gebruikt worden voor de bouw van ziekenhuizen, scholen en andere sociale voorzieningen. Dat zou een mooi gebaar zijn, en waarschijnlijk bulken ze toch al van de Rupees. Een verborgen schat onder de Euromast die verdeeld word onder gehandicapten zal wel niet lukken vrees ik.

Antiloop
webmaster

Column: Bezuinigen/27-06-2011

U heeft het ongetwijfeld meegekregen via het journaal, dagblad of andere media. Het bezuinigen van de pgb's, oftewel het verprutsen van de zorg, de grootste hobby van onze overheid. De zorg is hier uiteraard beter geregeld dan in de rare apenlanden, maar het geld wat hier genoeg voor handen is, word altijd weer zo dubieus besteed.

Het zijn nu ook weer prachtige plannen! Zit je straks gezellig samen met dementerende huisgenoten te sjoelen in 'het Avondlicht'. Waar je uiteindelijk na 1,5 jaar wachttijd in bent gedumpt. Werken gaat niet meer lukken want het onderbezette zorgteam komt pas om 11.00 uur aan je bed (als je mazzel hebt). Word je lekker gewassen met kosten- en tijdbesparende magnetron zeepdoekjes. Dat heeft een 'zorgmanager' verzonnen zodat de directie weer 'zorgenloos' een nieuwe Mercedes kan uitzoeken.

Het beetje zelfstandigheid wat je nog over had met het PGB kun je gedag zeggen. Een ander bepaalt straks hoe jij je leven leidt. En de leuke mensen die dat verzinnen, stappen straks weer uit de politiek, krijgen kruiwagens wachtgeld en belanden daarna voor 4 ton per jaar bij een vaag mileu-instituut. Natuurlijk zijn er mensen die misbruik maken van pgb geld. Zoals er ook mensen zijn die ooit hun pinkie hebben gekneusd en nu dagelijks hun uitkering besteden aan de toog.

Maar de echt grove geldvreters waren, zijn en blijven; de ondoorzichtige bureaucratie, de hulpmiddel-boeren die schrijven met een vork en de overbodige 'zorg'managers. Ik ben zelf gezegend met een top zorgteam, maar weet als geen ander hoe het niet moet. En het allermooiste komt nog, uiteindelijk zal het elk jaar 650 miljoen extra gaan kosten.

Antiloop
webmaster

Column: Toots/23-05-2011

Toen ik laatst weer eens wakker lag omdat Klaas Vaak m'n adres regelmatig vergeet, kwam ik al zappend de herhaling van DWDD tegen. Nu ben ik niet zo'n fan meer van dit programma door mensen als azijnpisser Mulder, maar dit was toch wel erg mooi. Het was de 1000e uitzending en een hommage aan Willem Duys. Deze man is bij velen bekend met zijn programma 'Voor de vuist weg'. Voor de oudere generatie jeugdsentiment, voor mij een opfriscursus tv-geschiedenis.

Ik werd overvallen door een warme gloed ouderwetsche gezelligheid. Mies Bouwman, (de tante of oma die iedereen wil hebben), André 'droogkloot' van Duin, Martine 'hakvrouwtje' Bijl, Lee 'elleboogje' Towers, Patricia 'ergensinde60' Paay, ze waren allemaal vol lof over deze rechtse rakker die hun carriere heeft opgestart. Duys was zelf ook aanwezig in het publiek, geestelijk 'wat minder', maar leek wel te genieten van de aandacht.

Er werden allerlei fragmenten getoond uit 'den ouden doosch' die de gasten graag terug wilden zien, maar het mooiste kwam aan het eind. 89 jaar oud is hij ondertussen, heeft gespeeld met de groten van deze aarde en is nog steeds weergaloos op de mondharmonica.  Jean Baptiste Frédéric Isidor (Toots) baron Thielemans, een man die voor zijn dood al een legende is geworden.

Hij speelde het nummer 'Things we did last summer', het werd stil in de zaal en de muziek ging rechtstreeks naar mijn hart. Lee nam even een slokje water en Mies pinkte een traantje weg, en ik? Ik zat lekker schaamteloos te janken als een sentimenteel oud wijf. 

Antiloop
webmaster

Column: Laksheid/13-05-211

Ik heb er wel even een nachtje over geslapen om in een flat te gaan wonen met maar één lift. Hier en daar gevraagd of het meeviel met storingen en het bleek allemaal vrij snel opgelost te kunnen worden. Ik kan u intussen vertellen, er zijn figuren uit sprookjeswonderland waar ik eerder een 2ehands wagen van zou kopen.

De afgelopen drie weken is de lift in onze flat maar liefst 10 keer stuk gegaan. Zelf ook een aantal keer de sjaak geweest, maar dan stond ik meestal nog boven en kon ik mijn huis weer in. Kreeg nog te horen dat een buurvrouw zowat uit haar rolstoel klapte toen ze nietsvermoedend de lift inreed, die plotseling 30 cm lager stond als normaal. Leuke sketch voor Monty Python, in het echt wat minder.

Toen ik zelf op een woensdagavond om 21.30 thuiskwam, en de lift wederom stil stond op de 2e verdieping, heb ik twee uur in mijn auto moeten wachten op de monteur. Op dat moment de telefoniste niet tot de grond toe af te branden, is nog een behoorlijke opgave. Er kwam nog wel een buurvrouw bij me kijken of ik misschien mijn bus niet meer uitkwam, dat is toch weer pittig.

Er wonen naast mij in de flat nog 2 mensen in de rolstoel, een aantal oudjes met rollator, een oudere man in een booster, kortom, dat kolere apparaat moet gewoon werken. Het onderdeel wat steeds maar stuk gaat moet besteld worden door onderhoudsbedrijf Kone, welke op een handtekening wacht van Intermaris. Het is weer het oude liedje van 'de één geeft de ander de schuld' en uiteindelijk ben je als bewoner de gebeten hond. Huurverhoging is daarentegen een kleine moeite, daar zijn we wel weer heel snel mee. Grote klasse dus!

Ik bel binnenkort maar even naar Dick Maas voor het scenario van 'de Lift 2'. Voor de scènes waarbij het hoofd als een meloen kapot word gedrukt heb ik nog wel wat mensen in gedachten.

Antiloop
webmaster

Column: Mooi sjouwtje/02-05-2011

Het was dit jaar een zeer geslaagde Koninginnedag. Veel mensen zijn hun oude troep weer kwijt geraakt op de vrijmarkt, gingen dronken en zongebrand op huis aan en de cafébazen kunnen weer weken op vakantie. Hoe men het volhoudt om met 150.000 man op een plein te gaan staan in Amsterdam weet ik niet, ik zou het spaans benauwd krijgen in zo'n grote massa. En daarbij duurt het een half uur voordat iemand terug is met je biertje, dat wil je toch niet?

Zelf meegegaan met broer/pa/neef en een club vrienden naar een USA Car meeting in Uitgeest. Zo'n ritje in een klassieker is altijd mooi, vooral als er een dikke achtklapper in hangt van 6,5 liter. Trek het gas open en voorin begint Beëlzebub luidkeels te schreeuwen onder de motorkap. Pk's hebben die Amerikanen vaak nauwelijks, maar genoeg koppel om een blauwe vinvis het strand op te trekken.

Er staat veel moois op het terrein geparkeerd en veel van van die apparaten zijn het resultaat van spaarzame vrije uurtjes, uitbetaalde vakantiedagen en liefde voor details. Met hart en ziel wordt er verteld wat er allemaal gebeurt is aan hun troetelkind. Je ziet zo'n mannetje zo in zijn eigen tl-verlichte keuken zitten, het complete motorblok op tafel, de kop onder de smeer en de rest van de auto uitgestald in de woonkamer.

Ook zijn er veel standjes die vlaggetjes, vossenstaarten, stofdoeken en strijkplaatjes verkopen. Dacht zelf nog een leuke ketting te kopen, maar het meeste 'kwaliteitspul' wat er hangt, roest al binnen twee weken van je nek af. Heb nog wel een vrouw met kinderwagen langs zien lopen met voorop haar shirt 'fuck' en achterop 'suck', maar dat zag ik helaas nergens te koop hangen.

Antiloop
webmaster

Column: Voorjaar/19-04-2011

Na een weekje lichamelijke voorjaarsschoonmaak, (overgeven, koorts, diarree en niets binnen kunnen houden) ben ik deze week weer begonnen op 't werk. En het mag gezegd worden, de timing is prima, want met de zon op het bolleke voelt een mens zich direct een stuk beter. Dat word dus binnenkort weer achter korte broeken aan, wat er nu nog in m'n klerenkast ligt word niet eens geaccepteerd bij het leger des Heils.

De zon brengt ook de vaste borrelclub op het parkeerplein. Meestal zijn het de sneeuwklokjes, voor mij is het volle bankje weer een teken dat het voorjaar is begonnen. Mooi achterover zitten, slap ouwehoeren en de uitkering gebruiken voor een tassie vol Schultenbrau. Blijkbaar is er een punt geweest in hun leven waar de schaamte is weggevallen en ach, elke dag bezopen is ook een bepaald ritme.

Het beste moet nog komen met dit zonnetje, en dat zijn uiteraard de korte rokjes die overal gaan verschijnen. Bloedmooie vrouwen, die als een konijn uit de hoed weer verschijnen op de terrasjes. "Mannen kijken naar mooie vrouwen, omdat ze zo geprogrammeerd zijn'', lees ik op een website, "..Dit blijkt uit onderzoek van de Vrije Universiteit in Amsterdam." Altijd fijn om te weten dat ik nog kerngezond ben.

Het voorjaar heeft ook z'n uitwerking op de beestjes. Dit weekend heeft mijn vader een chip-kattenluik gemonteerd in de voordeur, dus die monsters kunnen eindelijk naar buiten. Ik werd deze ochtend wakker van een hard gebonk op de voordeur, eerst dacht ik aan een brute roofoverval, maar het bleek de kat van de buren te zijn die met z'n dikke kop tegen het luik stond te rammen. Dat werkt dus goed, want hij moet alleen opengaan voor mijn katten. Oftwel... het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Antiloop
webmaster

Column: Mag het iets minder?/06-04-2011

Deze keer even zeuren want de laatste tijd is niet bepaald een feestje te noemen. Geniet al sinds vorig jaar Pinksteren van bijzonder veel pijn in mn lies waar niemand mij een antwoord op kan geven. 'Tja, dwarslaesie he…moeilijk verhaal', aldus menig arts. Daarbij heb ik ook steeds meer zenuwpijn gekregen. Zenuwpijn is te vergelijken met poedelnaakt door de brandnetels rollen of het gevoel alsof er een rol prikkeldraad om je heen gedraaid zit. Niet iets waar je een glimlach van op 't gezicht krijgt.

Het meest vervelende van die pijn is dat je er zo moe van wordt. Het energiepeil ligt gelijk aan een natte krant en het liefst lig je de hele dag in je nest. Nou heb ik de instelling 'liggen doe je in je kist' , dus door afleiding als werk, zwemmen of handbiken proberen er niet aan te denken. Of het even lekker van je afschrijven, zoals nu dus.

Op het forum van de dwarslaesie site is pijn het meest voorkomende onderwerp. Niemand heeft er ook een duidelijk antwoord op. Vaak slikken de mensen bergen pillen, met daarbij enkele uitschieters die zoveel slikken, dat het überhaupt nog een mirakel is dat ze nog rondrijden. Ook mensen die zoveel nadelen zien dat het moeilijk opweegt met de voordelen van het leven. Begrijpelijk, maar ik ben er zelf snel weg gegaan, dat snapt u wel.

Na de ziekenhuisbezoeken vorig jaar nog een uitstapje gemaakt naar mijn oude logeeradres Heliomare, waar ik ook niet veel wijzer van ben geworden. Dus nu maar weer aankloppen bij het VU om mijn Baclofenpomp (google maar eens) na te kijken en eventueel omhoog te schroeven. Wie weet gaat het helpen. Daarbij ook maar eens wat plaatjes schieten van mn nek en onderrug, je bent tenslotte toch al in de garage die het ziekenhuis heet. Mis alleen nog de Bovag garantie.

Antiloop
webmaster

Column: De Kermis/21-03-2011

Ik heb de laatse paar dagen wat problemen met parkeren. De twee parkeerpleinen rondom mijn flat staan namelijk vol met kramen en futuristische attracties. Beukende speakers en schreeuwende koters laten zich goed horen. Het zal één van de eerste kermissen zijn dit jaar en zo te zien is het dit jaar weer groter geworden.

Door de hoeveelheid mensen die op zo'n kermis afkomen zou je zeggen dat het een goudmijn moet zijn. Neem je echter een blik op het kermisvolk zelf wat uit zo'n afgetrapte kip-caravan komt gestrompeld, en je verwacht ze eerder in de rij bij de voedselbank. Mooi detail is die bokchagerijnige blik van zo'n mannetje die de hele dag in zo'n kassahokje zit te stinken. Af en toe mag hij dan op het knopje van de scheepshoorn-sound drukken, maar veel spannender word z'n dag ook niet.

Ik doe zelf ook even een rondje over de kermis, op zoek naar de schiettent. Deze is dit jaar niet van de partij, dus het traditionele foto-schieten kan ik op mn buik schrijven. Wel is er een kraam waar je ballen kunt gooien met Spongebob als prijs, maar ik heb thuis al een Spongebob tosti-ijzer (vraag me niet waarom) en dat is meer dan genoeg geel in huis.

Ik parkeer mezelf achter een grijpkraam om dat nog eens te proberen. Meer vanwege het jeugdsentiment als de prijs; van die zonvergeelde, goor uitziende knuffels die al 2 jaar in die bak liggen. Afijn, 10 euro aan munten weg en met lege handen naar huis rollend stop ik nog even bij de oliebollenkraam. Terwijl mn gezicht, shirt en broek onder de poedersuiker komen te zitten, prop ik genietend de bol naar binnen. In de kraam er naast krijgt een klein meisje haar prijs na het touwtje trekken en laat deze trots aan dr moeder zien. Kijk, dat maakt zo'n kermis weer mooi.

Antiloop
webmaster 

Column: Genieten/ 11-03-2011

Veel Indianen gingen er dankzij Columbus en zijn schip vol Spaanse kornuiten als bosjes aan kapot. Een bloeddorstig virus wat je niet kunt voorkomen, wat je cadeau krijgt als je iemand z'n hand schudt en waar je net als deze vriend al weken van kunt genieten. Inderdaad u raadt het al, de 'verkoudheid'.

Wat een genot om s'ochtends veels te vroeg wakker te worden met een tekort aan zuurstof, het ophoesten van dubieus gekleurd slijm en een keel die aanvoelt als een bigbag metselzand. In het donker zoekend en graaiend naar zakdoeken kom je er al reutelend en rochelend achter dat je al weer een pak hebt weggesnoten, dus dan maar weer op een keelpastille zuigen in de hoop voor wat frisse lucht.

Uit bed en onder de douche. De warme stoomwolken komen als een ware weldaad de neusgaten binnen. Na de ochtendschrob nog even het wapenarsenaal gebruiken tegen deze meedogenloze vijand. Een dop hoestdrank met bijbehorende gruwelijke nasmaak, een ferme wolk neusspray, een klodder Dampo op de borst en als afmaker een verse kleenex om de neus goed leeg te blazen. Zo, we gaan weer te werk.

"Studies hebben aangetoond dat kippensoep inderdaad helpt", lees ik op een gezondheidssite. "Mede dankzij de stoom die eraf komt, de bouillon die ontstekingsremmend werkt en kruiden als knoflook en peper maken dit een goed middel in de strijd". Dat klinkt als muziek in de oren! Verder op deze site nog tips als kruidenthee met vlierbloesem en duizendblad, en stoombadjes met kamille, honing en tijm...mja.. u snapt wat er vanavond bij mij op tafel staat.

Antiloop
webmaster 

Column: Koken/ 23-02-2011

Het is helemaal hot. Steeds meer boeken, uitgebreide loi-cursussen en dvd's over koken vullen de schappen. De welbekende kookprogramma's zijn niet van het scherm af te branden. In het ene programma staat Herman binnensmonds te brabbelen dat de komkommer toch echt gesneden moet worden ipv geraspt, in het andere staat een slissende Jamy met halve erectie citroenschilfertjes over het diervriendelijke vanille-ijs te strooien.

Terwijl er in de Hell's kitchen iemand met een snijbrander pudding staat te roosteren, word zijn teamgenoot tot de grond toe afgebrand door een engelse dictatorkok. 'You can't cook for shit you stupid f*ck!', alles voor de kijkcijfers. Even later vertelt het slachtoffer huilend over zijn mislukte pasta en de kapotgemaakte droom om topchef te worden. Top-amusement.

Het kant en klare schap in de supermarkt word steeds groter, maar op de beeldbuis komen steeds meer culinaire uitslovers. Zelfs Discovery is niet veilig. Normaal word hier uit een homp schroot nog een sportwagen gesmeed door echte kerels met olie en vet in het haar. Nu staat er een zootje deelnemers als wedstrijd de lekkerste biologisch verantwoorde pekingeend klaar te maken.

Voorheen was je nog gewoon blij met een culinaire uitstap richting lasagne of macaroni ipv de hollandse pieper. Tegenwoordig moet er minimaal een stuk struisvogelbiefstuk of gestoomde pijlstaartrog op tafel staan. Complete waanzin. Wat is er mis met de broccoli in kaussaus en het vriendelijke slavinkje? Eigen groente eerst. Een mooi speerpunt voor de PVV zou ik zeggen.

Grootste grap naast al dat gekook zijn de afvalprogramma's met 126 kilo wegende koters die zichzelf volvreten en vervolgens met de elektrische fiets naar school gaan. Vanavond stiekem ook maar eens lekker culinair doen, een dikke creamy-cheese-bacon pizza, zonder olijven.

Antiloop
Webmaster 

Column: Avondje weg/16-02-2011

Een concert bijwonen in Paradiso. Dat is voor mij de eerste keer en deze schuur staat toch bekend als 'de poptempel' van Nederland. Moet goed komen, gaan dus! Maar er komt voor de rolstoelganger nog wat bij kijken voordat de tickets op de mat liggen. Eerst moet er goed uitgezocht worden of de locatie überhaupt rolstoelvriendelijk is. Zo bel ik het nummer van 'rolstoeltickets.nl', om te vragen hoe de situatie er in Paradiso voor staat. De medewerker kan me daar niks zinnigs over vertellen, ik moet zelf maar bellen naar Paradiso. Superhandig zo'n website!

Volgens de dame van Paradiso is het geen probleem, er is een lift aanwezig en een balkon, dus in mijn hoofd is de avond al een succes aan het worden. Maar nu nog het vervoer. Het is sowieso al een nachtmerrie om je auto in Amsterdam kwijt te raken, maar ik zit er nog mee dat ik mijn bus aan de achterkant betreed (dus geen fileparkeren) en dat ik niet in de parkeergarage kom met 2.50 m hoogte. Een rolstoeltaxi vanuit Hoorn is financieel ook geen optie.

Gelukkig is er 'Google street view' dus ik bekijk even de situatie wat betreft parkeren rondom Paradiso. En wat zie ik daar, een prachtig groot parkeerterrein naast deze toko waar 3 of 4 touringcars kunnen staan. Ik stuur ze een nette email met het hele verhaal van het hoe en waarom, en krijg als antwoord dat het niet voor bezoekers is. Oftewel; zoek het uit met je troep, dat is niet onze zorg. Ik laat me nog niet uit het veld slaan en vind nog een aantal parkeerplaatsen aan het water een straat daarachter, dus we gaan ervoor!

Op de avond zelf bij de kade aanbeland, kom ik (uiteraard) geen parkeerplaats meer tegen. Een half uur éénrichting-straatjes, trambanen, voetgangers met zelfmoord neigingen en dronken fietsers later, weet ik toch nog een plek te vinden. Snel de gehandicaptenkaart voor het raam en met mach 3 rollend naar het concert. Ondertussen zijn we veels te laat, de band speelt nog 2 nummers, het is ramvol in de kleine zaal en ik zie geen zak want er is dus geen balkon. Bloedchagerijnig van dit ge-eikel kijken we nog even in de grote zaal om dat concert daar nog mee te pikken. Er zitten 5 spaanse illegalen met flinke vertraging te tokkelen en te mekkeren op flamenco muziek, dus we gaan na 3 bier en een peuk of 4 weer op huis aan.

Als toetje op deze heerlijke avond heeft parkeerbeheer Amsterdam ons nog bedankt met een vette bon, de parkeerkaart is dus niet genoeg. Vol met kokende woede dus naar huis, wist overigens niet dat mn bus de 180 kon halen.

Antiloop
Webmaster

Column: Rondje om/ 09-02-2011

 Na de ochtend schrobbeurt weer fris en nog niet zo fruitig in de stoel zittend, trek ik de gordijnen open in de huiskamer en als een waar wonder verschijnt daar de zon weer vanachter de wolken. Dat werd ook wel weer eens tijd na die maandenlange grijze grauwe sluier en de halve orkanen van de afgelopen dagen.

Ik kijk eens naar de stoffig geworden fiets en rollenbank die ietwat verloren in de hoek van de kamer staan. Ik raap de goede moed bij elkaar en besluit om op deze vrije dag de conditie weer eens wat op te krikken. Geen overbodige luxe aangezien de buikomvang en longinhoud gelijk staan aan een asmatische zeehond. Samen met een ambulant medewerker die vandaag op de agenda staat, werken we de fiets van mijn 3 hoge flat met de lift naar buiten.

Het is apart, maar altijd als ik de fiets aangekoppeld heb aan mijn rolstoel, word ik aangekeken alsof de Delorean tijdmachine uit 'Back to the future' op de stoep staat. Als ik er een hoedje bij zou leggen, zat deze vol met kleingeld. Eenmaal onderweg kom ik wat jochies tegen in het park die rondrijden op een zo'n half skateboard, half wokkel apparaat. Ze stoppen en kijken mij met open ogen aan, het funky waveboard word even vergeten en roepen 'He meneer, die fiets is echt vet cool!' Ik zou graag als dank wat terug roepen, maar er komt alleen zwaar gehijg uit mn keel. Even later stop ik even voor wat lucht en een slok water. Man, wat een slechte conditie!

Er komt een Sjonnie langslopen met zo'n gezellige pitbull aan de ketting. De hond gromt en snuffelt luid aan mn fiets en rolstoel en ik besef me opeens dat ik katten heb. 'Ah joh, hij doet niks hoor' zegt de Sjonnie, de pitbull is ondertussen in kill-modus overgegaan met bijbehorende rode ogen, strakke ketting en het schuim op de bek. Goed, tijd om op te stappen dus voordat het verkeerd afloopt in het park. Als mooi contrast komt er verderop een klein wit keffertje langsgedribbelt met z'n baasje die zich doodschaamt zo'n 500 meter daarachter.

Toch doet zo'n zonnetje de mens weer goed, voel me weer een stuk beter en als ik klaar ben met m'n bescheiden rondje zet ik met een voldaan gevoel de fiets weer in de stalling. S'avonds lig ik als een aangespoeld lijk achterover in mijn luie stoel en klok ik een mirakels lekker belgisch blondje achterover. Nee, het is niet goed voor de conditie maar ach, een mens wil beloond worden en de mooie dagen komen er weer aan, toch?

Antiloop
Webmaster

Column: Boodschappen/19-01-2011

Een leeg vak in het groentenschap, waar zijn ze nou gebleven? Ach kijk, daar liggen ze. Buiten mijn bereik helemaal bovenin het schap liggen de gekweekte witte schimmelbonkjes naar me te lachen vanuit het plastic blauwe bakje. 'Tja sorry meneer, de gesneden champignons die onderin liggen zijn niet geleverd vandaag', antwoord de schappenvuljongen, terwijl hij voorover hangend de kwarktoetjes in de koeling staat te spiegelen.

Zijn groengeelroze bjorn-borg met zwarte stippen staart me aan vanuit een spijkerbroek die half op zn knieën hangt. Dat product moet toch van dezelfde modeontwerpnicht zijn die iedereen zo gestoord kreeg om vorige zomer 'Birkenstocks' te laten dragen, met zo'n fluoriserend teenbandje, kurken gezondheidsslippers waar ze jezus al voor aan het kruis genageld hebben. 'Zal ik de hele champignons voor u pakken die bovenin liggen?', vraagt hij vriendelijk. 'Nee dank je vriend, dan ben ik morgen nog bezig met snijden' antwoord ik met m'n kromme vingers in de lucht gestoken.

Ik vervolg mijn weg weer door de supermarkt. Onderweg kom ik chagerijnig obstakel tegen wat midden in het gangpad 'verzorging' staat. Een wat oudere man staart nietszeggend voor zich uit, hangend op de winkelwagen, terwijl zn vrouw met twee flessen shampoo in haar handen staat. Ze gaat vandaag kiezen uit perzikgeur of biologisch verantwoorde amandelcreme conditioner. 'Weet je het nou al?', vraagt hij met licht geïrriteerde stem aan de vrouw. Waarschijnlijk had hij zijn dagen in de vut ook anders voorgesteld. 'Ik kom even langszij, pardon!', roep ik omhoog. De man rijdt een stukje opzij en bromt nog wat na.

Ik rol het gangpad 'koffie en koek' in, waar een vrouw staat te tieren op een jankend ventje die geen muffe biscuitjes, maar roze glacékoeken wil. Gegarandeerd succes, zo'n kleine mee naar de winkel. Het volgende item op m'n lijstje is een pak koffie, en zo te zien staan deze rode jongens wel op grijphoogte. Ik wurm mijn vingers om het pak heen en weet deze met de lenigheid van een slingeraap in het mandje te krijgen, bijna een momentje van trots maar mijn rechter elleboog weet nog net een fles koffiemelk om te stoten, met als gevolg een paar witte plakkende ecco's. Het ventje begint me spontaan uit te lachen, maar mijn irritatie is weer verdwenen als moeders haar vlakke hand op zijn hoofd parkeert.

Het lijstje is eindelijk afgewerkt en ik sta in de kassarij van nummer 6, met de 'extra brede doorgang' Het pinnen gaat door de verstelbare beugel warempel genoeg deze keer wel zonder ongemakken, en ik sta de spullen vervolgens in te laden in mijn Chiquita-bananen-doos'. Ik weet m'n voedselpakket onderweg naar huis op schoot te houden over de vele stoeprandjes en als ik eindelijk bij mn aanrecht ben aangekomen, til ik de doos op om deze met een zucht van verlichting op het aanrecht te gaan zetten. Als vervolgens de troep op de grond ligt doordat de bodem van de doos is opengescheurd en mijn katten zich te goed doen aan de 'Optimel Limoen' die om mij heen op de grond ligt, denk ik bij mezelf; 'Misschien is het beter als ik mijn boodschappen voorlopig niet meer zelf haal'

Antiloop

Webmaster 

Column: Uitstapje/05-01-2011

Als u een regelmatige bezoeker bent (waarvoor dank) heeft u gemerkt dat het de laatste tijd erg rustig was op onze site. Ik als webmaster was namelijk 2 1/2 week intern in Heliomare voor een lichamelijk apk-tje. In dit revalidatiecentrum vind je mensen met de meest uiteenlopende aandoeningen. Mensen met spierziektes, amputaties, hersenbloedingen en dwarslaesies worden tot het uiterste gedreven om er weer bovenop te komen.

Ondanks het circus van narigheid wat je om je heen ziet, is het fantastisch om te zien dat mensen zo hard aan het knokken zijn. Doormiddel van verpleging, fysio, fitness, ergotherapie en psychische ondersteuning word er keihard samengewerkt om eenmaal thuis weer enigszins de draad op te pakken.

Humor en zelfspot zijn ook erg belangrijk voor de verwerking, en dat is precies het straatje waarin ik mezelf thuisvoel. Aan het eind van de dag aanschuiven bij de etenstafel met de woorden; 'Poeh, ff zitten hoor, kan niet meer op mn poten staan' of iemand met een beenamputatie aanspreken; 'jij bent een topvent, jij zet altijd je beste beentje voor!', mensen, wat is dat soms lekker. Ook de ongein met de verpleging hoort daarbij, waarbij je wel moet oppassen met wat je zegt, ze laten je zo hangen in de plafondlift.

Het sterke minpunt is het eten s'avonds. Als de gekookte piepers er uitzien als een Olvarit hapje, met daarbij groenten in een dampend plasje en een stuk vlees wat smaakt naar gebakken autoband, dan ben je er heel snel klaar mee. Maar ach, met een budget van €2,- pp voor de avondmaaltijd mag je zoiets blijkbaar verwachten. Gelukkig krijgen de 'managers' die dit verzinnen wel wat ze verdienen met aan het eind van het jaar nog een dikke bonus als toetje. Misschien een beetje hard, maar ik heb soms de stille hoop dat ze zelf ook in Heliomare belanden om van deze prakzooi te genieten!

Ondanks dat het mij deze periode weinig opgeleverd heeft is het een goede plek en wil ik aan alle mensen die intern zitten nog het volgende kwijt;
U bent een held, ga zo door!

Antiloop
Webmaster
 

Column: Wintertijd/26-11-2010

Ja mensen, het is winter. Het KNMI geeft al bij 2 graden vorst het "weeralarm" af, een prachtige nieuwe term, zodat heel Nederland weer in rep en roer is. Slimme jongens bij het KNMI, dan kun je niet achteraf lopen mekkeren dat ze je niet gewaarschuwd hadden. Alsof je een schadeclaim zou kunnen indienen bij verkeerde weersvoorspellingen, als je ergens vast staat in een sneeuwduin, de bumper vol geparkeerd tegen een lantaarnpaal. Mensen kopen vervolgens als bezetenen een set winterbanden, (misschien krijgen ze een bonus van de bandenboeren bij het KNMI?) en uiteindelijk zal het dit weekend alleen plaatselijk gaan sneeuwen in de kop van Friesland, op het erf van boer Tjitskema.

De schaatsfanaten onder ons voelen het al aan; er komt weer een elfstedentocht dit jaar. Arme Angenent en Hulzebosch zijn dit jaar uitgeloot, en dat moest weer breeduit in het nieuws. Hierna kwam het zootje nog even opdraven bij DWDD om zieltjes voor zich te winnen. Het is trouwens maar goed dat Erik kan schaatsen want als de man begint te praten denk ik gelijk aan de film "One Flew Over the Cuckoo"s Nest". Een loting is een prima en eerlijk systeem waarbij sommige mensen teleurgesteld worden, maar als de tocht er gaat komen, snappen we allemaal wel dat ze op het ijs staan als "uitzondering-op-de-regel". Als ik heel eerlijk ben zal het mij een worst wezen, ik vind schaatsen net zo fijn als een blaasontsteking, ik kan er ook geen zak van en het hoeft nu ook gelukkig niet meer.

Verder zit ik dit seizoen ook niet te wachtten op dikke pakken sneeuw, ik gun de buurtkinderen wel hun sneeuwpop, maar ik sta straks weer te slippen met de rolstoel. Ik krijg ook van die kouwe jatten door die witte troep aan mijn banden. Nu hoor ik u zeggen; "Handschoenen bestaan al sinds de vorige eeuwwisseling", maar dat werkt voor geen meter als je geen goede handfunctie hebt. Het kost me namelijk een kwartier per handschoen om mijn vingers erin te wurmen, met medewerking van mijn tanden. Maar ach, het geeft wel fraaie plaatjes als de sneeuw op het land ligt, en met een beetje geluk vriezen die irritante duiven die mijn autoraam onderschijten ook een keer kapot.

Antiloop
Webmaster

Column: Viervoeters/15-11-2010

Vorige week woensdag heb ik twee jonge katers meegenomen uit het asiel (na een financiële aderlating) en vol goede moed meegenomen naar mijn nederige stulpje. De deuren van de reismandjes gaan thuis open, 2 hoofden vol snorharen komen tevoorschijn en de nieuwe wereld word druk onderzocht. Om de nieuwe woning in te zegenen word de kattenbak direct in gebruik genomen en het verfrissende aroma vult de kamer. De mindere kant van een binnenkat is direct duidelijk.

Nu is het hebben van huisdieren erg gezellig, een beetje reuring in de toko is nooit verkeerd, maar luisteren naar de baas is blijkbaar erg lastig. Na de heren een aantal malen van de tafel en uit de plantenpot gejaagd te hebben, is het als kat blijkbaar een hemels genot om de nagels uit te slaan en deze te parkeren in de leren bekleding. De krabpaal blijkt al snel weggegooid geld te zijn. Al vloekend het beest op de grond smijtend vraag je jezelf af waarom je ze ook alweer meegenomen had, maar daar hebben ze als oplossing zo'n vertederende blik voor uitgevonden. Niet aarzelen nu, streng zijn en die waterige oogjes negeren.

Nu ben ik van huis uit een hond gewend en deze viervoeters luisteren een stuk beter kan ik u melden. Het word dus hoog tijd om een plantenspuit aan te schaffen, ik heb nog even gedacht aan een taser, maar een gefrituurde kat gaat misschien net te ver. Ach, nadelen zijn er uiteraard altijd (net als met kleine koters) maar als zo'n beestje s'avonds als een god in frankrijk tevreden op schoot ligt te spinnen, voelt het toch allemaal weer goed. Voorlopig maar niet teveel geld uitgeven zodat ik straks weer wat over heb voor nieuwe meubels. En wat de heren nog niet weten, ik lach uiteindelijk als laatste; volgende maand worden het je-weet-wel katers.

Antiloop
Webmaster

Column: Internetdating/08-11-2010

Waar je vroeger tijdens een verjaardag niet over wilde beginnen, is nu net zo normaal als een gesprek over de geweldige camping vorig jaar in Frankrijk.
De schaamfactor is tegenwoordig compleet verdwenen en er kan ronduit gepraat worden over de 'profieltjes' die je bezocht hebt op het net. Nu is het kroegen voor mij als vrijgezelle rolstoelganger wat minder geworden, aangezien je vaak omgeven wordt met staande mensen. Het uitzicht op zithoogte kan soms voordelen geven, ik ben niet vies van goedgevormde vrouwenbillen, maar in de meeste gevallen word je er niet bepaald vrolijk van. Verder moet je voor een praatje vaak naar boven schreeuwen of de ander moet helemaal krom staan om je aan te horen, omdat de muziek op standje 'blijvende gehoorschade' is gedraaid.

Ik had mezelf dus maar eens ingeschreven op zo'n datingsite, en vervolgens 24,95 overgemaakt voor een maandje profieltjes surfen. In je profiel moet een hele lijst ingevuld worden met o.a. een omschrijving van jezelf, je muziek- en filmsmaak, favo sporten en wat je het liefste eet. Ook je persoonlijke vrouwen-voorkeur qua haarkleur, ras, religie, lengte, borstomvang en lichaamsgewicht moeten worden ingevuld voor de 'perfecte match'. Aangezien ik geen 185 kilometer wil autorijden voor een etentje met kaarslicht zoek ik mijn nieuwe liefde maar in de regio Noord-holland. Uiteindelijk nog een paar pasfoto's erbij waar je zo 'ontzettend leuk' op staat, en de jacht is geopend.

De lijst met 'online matches' doorbladerend kom ik de meest fantastische profielnamen tegen; bertha22, margrietje24, truus20, toos29.. het begint ondertussen meer op een koeienhandel te lijken als een datingsite. Uiteindelijk zit je alleen naar de pasfoto's te kijken en zal het je een worst wezen dat ze graag spruitjes eet op dinsdag en alle seizoenen van Friends elk weekend weer even doorkijkt. In het profiel van Danielle26 staat een lijst ter grootte van een a4 met eisen waar een man volgens haar aan moet voldoen. Mijn conclusie hierna is dat Danielle26 beter 'ik zoek een vrouw' kan aanvinken. Op het volgende profiel blijkt dat Astrid22 al 3 kinderen heeft gekregen van die leuke surinamer Wesley met z'n mooie ogen. Blijkbaar had hij meer zin in het chillen met z'n homies dan het opvoeden van z'n koters. Nina1980 wil graag een man die met beide benen op de grond staat, dus dat word ook niks, zodat uiteindelijk de keuze op Tamara28 valt.

Na succesvol heen-en-weer ge-email en skype gesprekken uiteindelijk een afspraak gemaakt en alles lijkt vervolgens een regenboog van liefde en geluk. 5 afspraakjes later moet Tamara28 toch wat meer aan haar zelf gaan werken (het ligt echt niet aan mij) en zit je weer met lege handen. Aangezien ik het alleen thuis zijn een beetje zat begin te worden, trakteer ik mezelf maar op 2 katten. Ik wil niet zeggen dat je daar een romantisch weekendje Parijs mee kunt hebben, maar het is tenminste gezellig en als bijkomend voordeel geen klachten over de verkeerde kleding of keuze van de avondfilm.

Antiloop
Webmaster

Column: Pulp/01-11-2010

Aan het eind van de dag is het heerlijk om onderuit gezakt in de luie stoel, naar de beeldbuis te turen. Maar wat vroeger nog ontspanning was, is tegenwoordig een vloedgolf aan tv pulp waar geen einde aan lijkt te komen.

(zap) DWDD, ooit een favoriet begin van de tv-avond, nu kapot gemaakt door een overschot aan politiek en irritante tafelgasten. Mulder zit als een leeggelopen fietsband aan tafel, de gasten met een lege blik aan te staren. Aan het einde van een gesprek stelt hij nog eens vragen die al besproken zijn en word alleen actief als het over politiek gaat of over voetbal. Ook heeft hij een stukje over 'zijn ergernissen'. Dit doet hij dan het liefst met wilde armgebaren en irritante luide stem, dit tafereel heeft nog het meeste weg van een bronstige brulaap. Wat meneer Mulder steeds vergeet, is dat hij zelf zijn tasjes heeft gevuld met de meest irritante, slechte, tenenkrommende tv-spotjes ooit. Later hebben we deze fijne bank daar nog extra voor beloond met miljarden van onze belastingcentjes. Galbak nummer twee is de heer Rottenberg. Dit is de vaste politiek commentator, oftewel 'gebakken lucht' over 'gebakken lucht'. De stem van deze man geeft al brandend maagzuur, maar in combinatie met die 'laptop-peilingen-ik-zeg-doen' tuinlaaf is het feest helemaal compleet.

Afijn, we schakelen verder. We zien een dansshow boordevol huilende nichten met doorgelopen mascara, tegenover een jury bestaande uit personages die zo uit de efteling lijken te komen. Dit herhaalt zich vervolgens bij (zap) een model-programma (zap) een mode-programma (zap) een kook-programma (zap) en een zangtalent-programma (zap). Ah, eindelijk nog een leuke film deze avond, maar daar is alweer de reclame voor de film van morgen tijdens de film, en vervolgens tussen de film door (zap). Dan is daar nog een op een walrus lijkende kerel met daar tegenover een zwart geverfde presentator die lullen over voetbal (zap) reclame (zap) een herhaling op Discovery (zap) en nog meer reclame (zap).

En terwijl ik er maar weer een dvd-tje opzet bij gebrek aan beter, denk ik met weemoed terug aan de tijd toen er nog minder reclame langskwam, DWDD nog wel leuk was en huilende nichten en modemeisjes wat minder in de mode waren.

Antiloop
Webmaster

Column: de OV-Taxi/20-10-2010

Niks is zo hartverwarmend als mijn herinneringen aan het openbaar vervoer.
Gewapend met een vrolijk glimmend ov-pasje bel je naar de centrale en een warme vrouwenstem neemt alles met je door en tikt alle info in het systeem. Dat is mooi geregeld. Vol goede moed en met de lachende mensen uit de folder nog in het hoofd, sta je met de haren in de gel en het stikkebuultje klaar, om naar je werk te gaan. Je kijkt eens op je horloge, en dan nog eens 2 keer om na een 20 minuten maar eens te bellen met de centrale. De taxi heeft wat vertraging en moet elk moment arriveren, afijn kan gebeuren, je blijft optimistisch. Na nog eens 10 minuten wachten komt het bekende witte busje met hoog toerental voor rijden. Het rijgedrag baart al enigszins zorgen, maar je houdt de moed erin.

Op de klep omhoog en naar binnen rijdend, heb je nog niet door dat dit het voorportaal van de hel gaat blijken. Moest Frodo als beproeving de ring in het vuur van 'mount doom' smijten, blijkt dat in vergelijking met het aankomende ritje een ontspannende vakantie. Binnen baant de penetrante zoete lucht van oma's eau de cologne zich een weg door je neusgaten en de taxichauffeur gaat zich bezighouden met het vastzetten van je rolstoel. Je zegt vriendelijk goedemorgen tegen je medepassagiers maar deze verkeren nog in een shock. 'Is dit een sportstoel ofzo?, ik kan dat kloteding nergens vastzetten', zegt de vriendelijke chauffeur. Je legt de beste man uit dat het frame 1 geheel is en op vier punten vastgezet kan worden.Na enkele zuchten en steunen staat het geheel enigszins vast, (een gordel is niet nodig, en hebben we ook niet) en kunnen we op pad.

Vervolgens moeten we eerst nog even langs 'het Avondlicht' om tante Bets op te halen. De rollator van tante Bets kan niet meer vastgezet worden, dus de chauffeur houdt deze 'wel ff vast'. Met 1 hand aan het stuur en in de ander de rollator, scheuren we weer verder terwijl tante Bets nog worstelt met haar gordel. Door het hoge toerental hoort de chauffeur haar niet om hulp roepen, en ik zit van achteren dit bizarre tafereel met open mond te aanschouwen. De chauffeur kijkt eens aandachtig naar de lucht aan de linkerkant waar een grote zeemeeuw voorbij vliegt, en deze vogel is blijkbaar zo bijzonder, dat hij de auto die van rechts komt, niet aan ziet komen. Op het laatste moment trapt hij vol op de rem, Bets vliegt naar voren met het hoofd vol tegen de grote stang voor haar, ik klamp uit volle macht de stoel voor me vast, en het ochtendmaal kietelt tegen mn huig. Bets word even later trillend bij de visite afgeleverd, om de rest van de verjaardag van haar kleinkind, met een zak ijs op het hoofd door te brengen. Als ik het nog kon was ik door mn knieën gegaan om de grond te kussen toen ik weer buiten stond.

Godzijdank kan ik nu (doordat ik werk) in volle vrijheid met mijn eigen bus rondrijden. Voor alle mensen die afhankelijk zijn van de ov-taxi zou ik willen zeggen; Heel veel sterkte toegewenst, ik voel met u mee!

Antiloop
webmaster